Ocena brak

ALEKSANDER I ROMANOW (23 XII 1777 - 1 XII 1825)

Autor /Machabeusz123 Dodano /05.06.2013

Car Rosji 1801-1825, król Polski od 1815. Ur. w Petersburgu, syn Pawła I i Marii Fiodo-rowny (Zofii Wurtemberg-Montbeliard), wnuk Katarzyny II Wielkiej. Uwielbiany przez babkę, niecierpiany przez ojca, wychowywał się pod kierunkiem szwajc. filozofa Frederica La Harpe’a. Przez wiele lat mieniący się liberałem, a nawet republikaninem, w rzeczywistości był przywiązany do zasad oświeconego absolutyzmu.

Na tron wstąpił w wyniku przewrotu pałacowego, w którym w nocy z 23 na 24 III 1801 stracił życie jego ojciec. Od samego początku panowania miał do czynienia z Napoleonem. Bardzo szybko nabrał przekonania, że jego życiową misją jest uwolnienie Europy od Bonapartego, zwłaszcza kiedy w 1804 stał się on cesarzem Francuzów.

Przez pierwsze dwa lata stosunki z Francją były poprawne do tego stopnia, że w 1803 Talleyrand proponował mu wspólną interwencję na Wschodzie i podział Turcji. Stopniowo jednak, pod wpływem grupy przyjaciół - anglofilów, zbliżył się do Anglii. W 1805 Rosja przystąpiła do trzeciej koalicji anty napoleońskiej. W drodze na front A. spotkał się z prus. parą królewską i przy trumnie Fryderyka Wielkiego, w podziemiach kościoła garnizonowego w Poczdamie, złożył wraz z nimi przysięgę wierności i przyjaźni. Pod wpływem pochlebstw dworaków pretendował do roli naczelnego wodza armii ros. pod Austerlitz i swymi błędnymi rozkazami, przekazywanymi Kutuzowowi, przyczynił się w niemałym stopniu do klęski.

W przyszłości nie będzie już próbował dowodzić na polu walki, ale to upokorzenie zapamięta na całe życie i poprzysięgnie zemstę Napoleonowi. Pokonany pod Austerlitz, nie zawarł pokoju z Napoleonem. Podjął z nim walkę późnąjesienią 1806, kiedy to pospieszył z pomocą Prusakom, rozbitym pod Jeną i Auerstedt. Po bitwach pod Pruską Iławą i Frydlandem doszło do negocjacji w Tylży. Tu po raz pierwszy spotkał się z Napoleonem i - już wówczas uważany za „chytrego Greka” - zdecydował się odgrywać komedię przyjaźni. Przyjął oferowany mu okręg białostocki, należący dotąd do Prus, zgodził się na utworzenie Ks. Warszawskiego, które miało zastąpić Polskę, jakiej cesarz Francuzów nie wskrzesił, by nie zrażać sobie Rosji. Zaakceptował wtedy także blokadę kontynentalną i zerwał stosunki z Anglią.

W IX i X 1808 spotkał się ponownie z Napoleonem w Erfurcie, gdzie pozornie doszło do potwierdzenia ich sojuszu. Już jednak podczas wojny z Austrią w 1809 okazało się, że sprzyja bardziej Austriakom niż Polakom, sprzymierzonym z Napoleonem. Kiedy w 1810 cesarz Francuzów zabiegał o rękę w.ks. Anny, odmówił mu siostry pod pretekstem, że , jest jeszcze za młoda”. Było to odrzucenie propozycji trwałego sojuszu i podziału Europy na strefy wpływów franc. i ros. Wiosną 1811 doszło do takiego wzrostu napięcia, że już wtedy mówiono o wojnie.

Wybuchła w VI 1812. A. nie brał w niej bezpośredniego udziału, śledząc przebieg z Petersburga. Od początku był przeciwny wszelkim układom z Napoleonem, zalecał tylko ostrożność, pamiętając, jak sam dał się wyprowadzić w pole pod Austerlitz. W początkach 1813 stanął na czele wielkiej, szóstej już koalicji anty napoleońskiej, sprzymierzywszy się wcześniej z Anglią, teraz z Prusami, potem z Austrią, mniejszymi państwami niemieckimi, a także Szwecją. Był obecny pod Dreznem i Lipskiem, a w III 1814 w Chaumont zobowiązał się nie podpisywać odrębnego pokoju z Francją.

Po upadku Napoleona był przez krótki czas zwolennikiem niedopuszczenia Burbonów na tron franc. Jako ten z władców, którego armia wniosła największy wkład w dzieło pokonania „korsykańskiego tyrana”, mógł pozwolić sobie na odegranie roli protektora niektórych ludzi związanych z Napoleonem, jak chociażby cesarzowej Józefiny czy królowej Hortensji.

Po powrocie Napoleona z Elby i jego Stu Dniach stworzył w 1815 wspólnie z Anglią, Prusami i Austrią Święte Przymierze, aby utrzymać taki stan polityczny w Europie, jaki ukształtował się w wyniku kongresu wiedeńskiego. Z tej racji uczestniczył w kolejnych zjazdach Świętego Przymierza w Akwizgranie (1818), Karlsbadzie (1819), Opawie (1820), Lublanie (1821) i Weronie (1822). To wtedy zapadały decyzje o tłumieniu kolejnych narodowych rewolucji. Zm. w Tagan-rogu na grypę.

Podobne prace

Do góry