Ocena brak

Alczyk

Autor /Natan Dodano /26.01.2012

Wygląd: Najmniejszy ze wszystkich ptaków nurkujących; ma zaledwie 20 cm długości (tyle co szpak, ale jest masywniejszy), rozpiętość skrzydeł ok. 43 cm. Bardzo krótki dziób. Szata godowa w kolorach czarnym i białym, bez domieszki innych barw. W szacie spoczynkowej szyja i pierś szarobiałe, biały spód obejmuje też policzki i okolice uszu. W szacie młodocianej przód szyi matowoczarny. Alczyki występują prawie wyłącznie w większych stadach.

Pływają lekko jak korek, a wypoczywają w długich rzędach na brzegu kry lodowej, gdzie niektóre ptaki przymarzają stopami do podłoża i tym samym stanowią łatwą zdobycz dla mew lub giną z głodu. W poszukiwaniu pożywienia nurkują do 30 sekund pod wodą, zwykle do głębokości 2 m. Lot szybki, podobny do lotu szpaka, niemal muskający wodę. Pod wodą alczyki wiosłują skrzydłami podobnie jak ich krewniacy i sterują wyciągniętymi do tyłu stopami.

Środowisko: Alczyk, najbardziej północny ze wszystkich alk, gnieździ się tam, gdzie temperatura wody nigdy nie przekracza zera stopni. Na dalekiej północy liczy się go w milionach, bliżej południa staje się szybko ptakiem rzadkim. Najbardziej południową, nieliczną kolonią lęgową jest wyspa Grimsó na północy Islandii. Areał lęgowy alczyków ogranicza się do północnych terenów Atlantyku, natomiast na północnym Pacyfiku w podobnych niszach ekologicznych zastępują je podobne alki. Alczyki w okresie pozalęgowym koczują w zależności od pogody i podaży pożywienia, ale nie są ptakami wędrownymi.

Duże stada skupiają się w pobliżu lądów. Przed Islandią są w zimie ptakami częstymi, pojawiają się regularnie przed Nordengland i południową Norwegią, a na Morzu Północnym zjawiają się przypadkiem jako zabłąkani goście. Po długotrwałych, silnych sztormach morze jest wzburzone do takich głębokości, że wiele alczyków ginie z głodu lub sztormy znoszą w głąb lądu tysiące ptaków, które tam też giną.

Lęgi: Pojawiają się w końcu kwietnia lub na początku maja przed swoimi miejscami lęgowymi i tokują na wodzie, Kolonie mogą znajdować się w zwałach kamieni tuż nad wodą w strefie przyboju, ale także do 8 km w głąb lądu i do wysokości 1000 m n.p.m.

Ptaki gnieżdżą się w szczelinach między kamieniami u stóp stromych ścian, ale także na terenach nizinnych. Nie budują gniazd - jaja leżą bez wyściółki między kamieniami. Znajdowano je nawet na śniegu. Okres lęgowy w czerwcu i lipcu, w zniesieniu 1 jajo, które wysiadują oboje rodzice na zmianę. Jajo ma 48 mm długości, waży ok. 27 g i dla ptaka ważącego 100 g jest niezwykle duże. Tam, gdzie alczyki nie są płoszone, siedzące na jajach ptaki można dotknąć ręką. Tam, gdzie są prześladowane, stają się nieufne, umykają szybko, potrafią nawet biec i jak myszy ukrywają się w szczelinach skalnych. Kolonie alczyków mogą zajmować wiele kilometrów kwadratowych i mieścić niezliczoną chmarę ptaków.

Po 24 dniach wykluwają się pisklęta, pokryte gęstym, wełnistym, szarym puchem, ale zupełnie bezradne. Rodzice przynoszą im pokarm w wolu, które wygląda wtedy jak nadmuchane. Alczyki lecące do kolonii często są atakowane przez mewy blade, dużo lepszych lotników, które chwytają małe ptaszki w powietrzu i połykają je w locie. Mewy gonią nawet nurkujące alczyki, które po 20 minutach takiego dręczenia wyczerpane poddają się. Młode pozostają w jamie ok. 4 tygodni. Gdy opuszczają ją w sierpniu, są w pełni opierzone, od razu też wylatują na morze i od połowy listopada można je zobaczyć na północnych rejonach Atlantyku. Od połowy lutego lecą z powrotem w kierunku swoich wysp lęgowych.

Pożywienie: Podobnie jak duże wieloryby mórz północnych, alczyki żywią się przede wszystkim występującymi tam masowo małymi skorupiakami.

Podobne prace

Do góry