Ocena brak

ALBANIA - działania wojenne 1939-45

Autor /tiptop Dodano /21.02.2011

Państwo w zachodniej części Półwyspu Bałkańskiego wyzwoliło się spod panowania tureckiego w 1912 r., lecz musiało w dalszym ciągu toczyć walkę przeciwko próbom zaboru przez Włochy, Jugosławię i Grecję.

Ostatecznie niepodległość Albanii zatwierdziła konferencja ambasadorów w Lon­dynie w listopadzie 1920 r. Wkrót­ce władzę przejął Achmed beg Zogu, który od 1925 r. był prezy­dentem republiki, a w 1928 r. koro­nował się. Już od 1926 r. związał swoje państwo z Włochami. Próba zmiany tej polityki i zacieśnienia związków z Wielką Brytanią spowo­dowała zbrojną interwencję Włoch, których wojska wylądowały w po­rtach Albanii 7 kwietnia 1939 r. Je­dyny opór stawiły dwa bataliony oraz oddziały partyzanckie dowo­dzone przez płk. Abasa Kupiego. Udało im się na 36 godzin zatrzymać marsz wojsk najeźdźcy w rejonie   Durazzo (Durres), umożliwiająi ucieczkę rodzinie królewskiej. Ach­med beg Zogu schronił się w Lon dynie, jednakże rząd brytyjs odmówił uznania go za głowę pa stwa, gdyż zaakceptował aneksj Albanii przez Włochy. Miało t powstrzymywać ów kraj prze zacieśnianiem stosunków z Niem cami. Brytyjczycy zmienili zdani w 1940 r., po przystąpieniu Włocl do wojny po stronie Niemiec. Orga­nizacja „D" (później weszła w skład *SOE) przystąpiła do organizowania powstania, które pod wodzą Abasa Kupiego miało rozpocząć się w ju­gosłowiańskiej prowincji Kosowo, zamieszkanej przez Albańczyków. Inwazja niemiecka na Jugosławię w kwietniu 1941 r. przekreśliła te plany. Od 1943 r. na terenie połu­dniowej Albanii zaczęła działać par­tyzantka komunistyczna, na czele której stanął Enver Hodża.

Powstały również inne grupy partyzanckie, z których największą kierował Abas Kupi. Po upadku dyktatora Włoch Benito *Mussoliniego albańskie od­działy partyzanckie zjednoczyły się we Froncie Wyzwolenia Narodowe­go (FWN), a z wojsk włoskich oku­pujących kraj dwie dywizje oddały broń partyzantom, trzy inne zaś roz­proszyły się. Do końca września 1943 r. większość kraju była wolna. Niemcy zareagowali szybko, prze­rzucając 10 września z Macedonii wojska, które opanowały Tiranę, a w następnych miesiącach więk­szość kraju. Przywódca oddziałów komunistycznych Enver Hodża, przyjmując, że sytuacja na frontach europejskich zmusi wkrótce Niem­ców do wycofania się z Albanii, wy­prowadził swoje oddziały z FWN, co było powodem wybuchu wojny domowej na południu kraju. Na po­czątku 1944 r. Brytyjczycy, dążąc do zakończenia bratobójczych walk i skierowania albańskich oddziałów przeciwko Niemcom, zaczęli dostar­czać broń wszystkim stronom wojny domowej. Przyniosło to odwrotny od zamierzonego skutek: wzmocnio­ne oddziały rozpoczęły jeszcze bar­dziej intensywne wzajemne walki.

Pomoc brytyjska umożliwiła rozbu­dowę oddziałów komunistycznych, które po wyjściu wojsk niemieckich we wrześniu 1944 r. opanowały pół­noc kraju i zniszczyły siły par­tyzanckie innych formacji, w tym oddziały Abasa Kupiego. Władzę w Albanii przejęli komuniści.

Podobne prace

Do góry