Ocena brak

ALBA - miasto

Autor /Sedzislaw Dodano /18.05.2012

Miasto w Piemoncie, siedziba diecezji eryg. prawdopodobnie ok. 397 jako sufr. Turynu. W starożytności miasto nosiło nazwę Alba Pompeia (od jego założyciela Pompe-jusza Wielkiego albo dlatego, że odegrało wielką rolę w przyjęciu się prawa Lex Pompeia); w średniowieczu zależne było od markizów z Monferrato, od książąt Mantui, a nast. Sabaudii.

Ewangelizację tych okolic ok. 256 tradycja przypisuje św. Barnabie bądź św. Dalmacjuszowi; pierwszym znanym bpem A. był Lampadiusz, który brał udział w synodzie rzym. 499 (Mansi VIII 235); diec. 966-992 i 1803-17 złączona była z diec. Asti; dziś zajmuje 1058 km2 i liczy 118 000 mieszk. (117 950 katolików), 138 parafii, 188 księży diec. i 58 zak., 8 domów zak. męskich, 98 zakonników, 89 domów zak. żeńskich, 600 sióstr.

Do najciekawszych zabytków A. należy katedra pod wezw. św. Wawrzyńca z X w. w stylu romańskim z nawarstwieniami gotyckimi z XV wieku, przebudowana 1861-71 przez E.A. Mella; posiada m.in. cenne płaskorzeźby w terakocie z XV w., przypisywane Bernardowi Fassato.

Pochowany tu został Hieronim Vida, poeta i prozaik łac, który przez 30 lat był bpem tego miasta. A. posiada poza tym opactwo benedyktyńskie, konwent św. Franciszka, konwent św. Dominika ufundowany ok. 1292 przez Robeldona, ucznia św. Dominika, oraz klasztory żeńskie św. Katarzyny, św. Klary i św. Marii Magdaleny.

 

P.G. Cappelli, Notizie storiche della città di A., Tn 1788; Cappelletti XIV 159-179; G. Mazzatinti, Note per la storia della città di A., Alba 1887; F. Gabotto, F. Eusebio, // Rigestum communis A., Alba 1905; J. Fraikin, DHGE I 1358-1361; Lanzoni I 829-830, 1060; F. Boella, La cattedrale di A., Alba 1933; N. Crostarosa Scipioni, ECat I 630-631; AnPont 1970.

Podobne prace

Do góry