Ocena brak

Akwarela w malarstwie

Autor /lolekbocian Dodano /16.04.2012

Dla artysty- amatora akwarele to wygodne narzędzie pracy - łatwe w użyciu oraz niekłopotliwe w transporcie. Dla profesjonalistów farby wodne stały się niezastąpione przede wszystkim w malowaniu pejzaży.

Akwarela to farba, której spoiwo rozpuszcza się w wodzie. Z tego powodu zwana jest czasem farbą wodną. Po rozprowadzeniu, za pomocą pędzla nakłada się ją na papier rozpostarty na sztywnym podkładzie. Podstawowe wyposażenie artysty stanowią więc jedynie farby, pędzel oraz papier - zestaw daleko bardziej poręczny niż w przypadku stosowania techniki olejnej. Akwarela stała się zatem popularna wśród malarzy-amato-rów, jednak również twórcy większego formatu potrafili dostrzec jej niepowtarzalne walory artystyczne - możliwość uzyskania na obrazie efektu swoistej lekkości i specyficznego nastroju.

Akwarele składają się z pigmentu połączonego rozpuszczającym się w wodzie spoiwem, najczęściej gumą arabską, i sprzedawane są w dwóch postaciach: stałej lub w tubach. Tak jak inne farby, mogą być używane jako farby kryjące, z większą lub mniejszą domieszką bieli w celu uzyskania różnych odcieni tego samego koloru. Technika taka nazywa się gwasz. Jednak cechą charakterystyczną klasycznej akwareli, w sensie techniki malarskiej, jest nakładanie na siebie kolejnych półprzezroczystych warstw rozcieńczonej farby. Im więcej warstw, tym większe nasycenie koloru. Technika ta pozwala na uzyskanie niepowtarzalnego nastroju, głównie poprzez zatarcie konturów pomiędzy poszczególnymi elementami obrazu. Wprawdzie radykalni miłośnicy akwareli uznają wyłącznie technikę polegającą na rozwadnianiu farby, jednak najwybitniejsi akwareliści nierzadko stosowali obie techniki naraz.

Papier stanowiący podłoże obrazu powinien być idealnie gładki, aby w załamaniach i innych nierównościach nie gromadziła się wilgotna farba. W tym celu należy go odpowiednio przygotować - nawilżyć i rozpiąć na twardej powierzchni tak, by schnąc, uzyskał idealną fakturę. Niektórzy artyści lubią pracować na wilgotnym papierze. W ten sposób obraz nabiera charakterystycznej miękkości i tajemniczej aury.

W akwareli wybór odpowiedniego papieru i jego przygotowanie mają kluczowe znaczenie, ponieważ, w stopniu znacznie większym niż w przypadku innych technik, wpływają na ostateczny wygląd dzieła. W obrazie malowanym akwarelami nie pokryta farbą biel podłoża może służyć jako jeden z kolorów.

Charakterystyczną cechą akwarel jest biel podłoża prześwitująca spod farby. W ten sposób artyści uzyskują specyficzny efekt lekkości. Obraz jest jasny, niemal fosforyzujący, a wszystkie jego elementy rozświetla jakby wewnętrzne światło.

.Akwarela to technika trudna, wymagająca od artysty prawdziwego mistrzostwa. Malując farbą rozwodnioną niełatwo jest uzyskać różne odcienie jednego koloru - malarz rozpoczyna od pokrycia odpowiedniej powierzchni warstwą koloru, a następnie za pomocą cienkiego pędzelka mozolnie pracuje nad detalami. Dodatkową trudnością jest szybkość schnięcia farby. Właściwość ta wymaga od artysty dużej precyzji ze względu na ograniczoną możliwość dokonywania poprawek. Wprawdzie farbę można zeskrobać lub zetrzeć gąbką, jednak nigdy nie pozostaje to bez wpływu na jakość dzieła.

Historia techniki

Farba wodna znana była już w czasach starożytnych, wykorzystywano ją w Egipcie i w malarstwie orientalnym. Jednak pierwszym mistrzem akwareli, zarówno klasycznej, jak i gwaszu, był niemiecki malarz - Albrecht Durer (1471-1528). Jeszcze w XVII wieku używano jej jednak tylko do tworzenia szkiców do obrazów olejnych oraz do rozjaśniania rysunków wykonanych tuszem.

Jako samodzielna technika akwarela zaistniała w XVII wieku w Anglii, do czego przyczynili się dwaj artyści flamandzcy - Peter Paul Rubens i Anton van Dyck. Wybitni angielscy akwareliści pojawili się jednak dopiero w wieku osiemnastym, kiedy zapanowała moda na malarstwo pejzażowe. Z połączenia realistycznego ujęcia krajobrazu z narastającą wrażliwością na piękno natury zrodził się nowy, romantyczny nurt w malarstwie.

Mistrzowie akwareli

Paradoksalnie, pierwszy wybitny angielski akwarelista był imigrantem - Alexander Cozens (1717-1786) urodził się w Rosji, studiował we Włoszech i dopiero w starszym wieku osiedlił się na Wyspach Brytyjskich. Do najznamienitszych malarzy tworzących tą techniką w wieku osiemnastym i dziewiętnastym należy zaliczyć Paula Sandby (1730-1809), niezwykle utalentowanego, przedwcześnie zmarłego Thomasa Girtina (1775-1802) oraz Davida Coxa (1783-1859). Członkami jednej z najsłynniejszych grup malarskich - Norwich School - byli John Crome (1768-1821) oraz John Sell Cotman (1782-1842). Wielu artystów studiowało wprawdzie we Włoszech, pomimo to w swej twórczości pozostali wierni motywom angielskim. Wyjątek stanowi Edward Lear (1812-1888), znany także jako autor purnonsensowych wierszy i limeryków, który malował przede wszystkim pejzaże z okolic Morza Śródziemnego.

Pomimo sporej popularności akwareli, technika ta musiała czekać jeszcze wiele lat zanim powszechnie uznano ją za godną miana sztuki wysokiej. Stało się tak dopiero w wieku dziewiętnastym. Wśród wybitnych akwarelistów znaleźli się tacy mistrzowie jak William Blake (1757-1827), na którym wzorowali się później prerafaelici, oraz J.M.W. Turner (1775-1851). Począwszy od końca XIX wieku akwarelę stosowało wielu wybitnych malarzy, zarówno w Europie, jak i w Ameryce.

Podobne prace

Do góry