Ocena brak

Akacja srebrzysta

Autor /Apolinary Dodano /03.02.2012

 

Wygląd, Wiecznie zielone drzewo liściaste o wysokości 10-12 m, z szeroką, stożkowatą, najczęściej wyglądającą trochę nieregularnie koroną, która szczególnie u starszych okazów wydaje się jakby podzielona na poszczególne korony częściowe.

Gałęzie stosunkowo długie i wiotkie, z początku wznoszą się, później zaginają w dół. Kora u młodych drzew jasna, niebieskawozie-lona i dość gładka, dopiero z wiekiem coraz bardziej szara, a nawet czarniawa i wtedy z głębokimi, podłużnymi rysami i bruzdami. Pędy jaskrawo zielonkawe lub białawo-zieio-ne, z gęstym, bardzo delikatnym wełnistym owłosieniem.

Uście bardzo duże, długości 10-15 cm i szerokości około 5 cm, skrętoległe, podwójnie-, niekiedy także potrójniepierzaste. Po każdej stronie osi liścia znajduje się 10-12 listków pierwszego rzędu, z których każdy ma mniej więcej po 20-30 małych listeczków, Listeczki o długości około 3 mm są równowąskie. krótko zaostrzone, obustronnie (jak i ich osie) delikatnie, srebrzysto owłosione (cecha dająca nazwę), przez co wydają się jasne - żółtozielone do niebieskawych.

Kwiaty {w przeciwieństwie do blisko spokrewnionych Motylkowatych) promieniste i bardzo małe, z licznymi pręcikami, jasnozólte do zło-tożółtych, licznie zebrane w małych, kulistych kwiatostanach szerokości 3-5 mm, które z kolei tworzą wielkie kwiatostany złożone, stojące na końcach pędów lub w pachwinach liści. Cały kwiatostan jest zbudowany graniasto albo wiechowato.

Występowanie: Pierwotnie tylko w południowo-wschodniej Australii oraz na Tasmanii (w obszarze pochodzenia osiąga wysokość około 30 metrów). Szczególnie często sadzona w obszarze śródziemnomorskim jako drzewo ozdobne w parkach lub przy promenadach. W Europie Środkowej można ją spotkać tylko w szklarniach ogrodów botanicznych, ponieważ gatunek ten nie wytrzymałby zimowych mrozów. Okazałe skupienia tego drzewa występują także w południowej Anglii.

Okres kwitnienia: Od stycznia do lutego.

Uwagi ogólne: Akacja srebrzysta jest tyiko jednym z licznych gatunków akacji o rozmieszczeniu przewaznie zwrotnikowo-podzwrotm-kowym, które w obszarze śródziemnomorskim są bardzo chętnie sadzone jako drzewa ozdobne. Zwracające uwagę żółte kwiatostany oferowane są zimą w kwiaciarniach pod niezupełnie poprawną botanicznie nazwą mimozy. Kwiatostany akacji jako szczególnie wczesne kwiaty ozdobne zobaczyć można prawie zawsze w dekoracjach festynów i pochodów karnawałowych.

Jako rośliny zwrotnikowe, które często występują w bardzo suchych rejonach, akacje rozwinęły pewne oryginalne przystosowanie: me wytwarzają one delikatnie pierzasto podzielonych liści, tylko przekształcają po prostu ogonki i osie liściowe w szerokie liście pozorne.

Czułkowate (Mimosaceaej tworzą razem z Brezylkowatymi (Caesalpmiaceae/Ceralo-niaceae) i Motylkowatymi (Fabaceaej grupę, której wspólną cechą jest swoista postać owocu (strąk) i która bywa ujmowana w randze rodziny jako Strączkowe (Leguminosae). Trzy wymienione grupy roślin otrzymują w tym ujęciu rangę podrodzin. W botanicznych kompendiach i encyklopediach są jednak czasem traktowane jako samodzielne rodziny.

Podobne prace

Do góry