Ocena brak

AGRESJA I PRAWO DO SAMOOBRONY W PRAWIE MIĘDZYNARODOWYM

Autor /Mustafa Dodano /23.11.2011

Za napastnika (agresora) będzie uważane to państwo, które pierwsze popełni jeden z tych czynów:

  • wypowiedzenie wojny innemu państwu

  • najazd przy pomocy swoich sił zbrojnych na terytorium innego państwa, nawet bez wypowiedzenia wojny

  • zaatakowanie przy pomocy swoich sił lądowych, morskich lub powietrznych terytorium, okrętów lub samolotów innego państwa, nawet bez wypowiedzenia wojny

  • blokada morska wybrzeża lub portów innego państwa

  • poparcie użyczone bandom uzbrojonym, które, zorganizowawszy się na jego terytorium, dokonują najazdu na terytorium innego państwa, jak również

  • odmowa – pomimo żądania – poczynienia na swym terytorium wszystkich zarządzeń w celu pozbawienia powyższych band wszelkiej pomocy lub opieki

Pojęcie agresji można zastosować jedynie w stosunkach między państwami, nie zaś w konfliktach zbrojnych w granicach jednego państwa. Obok agresji zbrojnej są również nowe formy agresji, jak agresja pośrednia, ekonomiczna i ideologiczna. Ale jedynie agresja zbrojna daje prawo do zastosowania jako repliki, zbrojnej samoobrony indywidualnej lub zbiorowej.Rezolucja ZO ONZ określa agresję jako użycie siły zbrojnej przez państwo przeciw suwerenności terytorialnej lub niezawisłości politycznej innego państwa lub w jakikolwiek iny sposób niezgodny z Kartą NZ.Przykłady aktów agresji:

  • napaść czy akt sił zbrojnych

  • okupacja militarna

  • aneksja terytorium

  • bombardowanie lub użycie jakiejkolwiek broni

  • blokada portów lub wybrzeży

  • zaatakowanie sił zbrojnych

  • użycie sił zbrojnych drugiego państwa zgodnie z zawartym z nim porozumieniem w sposób sprzeczny z warunkami porozumienia (przedłużenie ich pobytu po wygaśnięciu porozumienia)

  • udostępnienie swego terytorium jako bazy dla dokonania aktów agresji

  • wysyłanie zbrojnych band nieregularnych sił czy najemników, dokonujących aktów zbrojnych przeciw innemu państwu

Prawo do samoobrony w wypadku napaści zbrojnej to jedyny wyjątek użycia siły w stosunkach międzynarodowych. Państwo może więc uciec się do środków przemocy jedynie w celu odparcia faktycznie dokonanej agresji zbrojnej nie zaś tylko zamierzonej, przygotowywanej skierowanej przeciwko niemu (samoobrona indywidualna) lub przeciwko innemu państwu, któremu winno ono w takim wypadku pośpieszyć z pomocą (samoobrona zbiorowa). Realizacja prawa do samoobrony nie może wyprzedzić napaści zbrojnej, czyli nie może być akcją prewencyjną, lecz tylko zbrojną repliką na napaść zbrojną.

Podobne prace

Do góry