Ocena brak

AFRIKA KORPS (Deutsches Afrika Korps) - korpus ekspedycyjny

Autor /lol Dodano /21.02.2011

Niemiecki korpus ekspedycyjny, wysłany w lutym 1941 r. do Trypo-litanii, miał wspomóc Włochów co­fających się pod naporem wojsk brytyjskich. Od 18 lutego dowódcą był gen. Erwin *Rommel. Pierwszy transport niemiecki doszedł do Try-polisu 13 lutego; wpierw wyokręto-wano 5 dywizję lekką, w kwietniu -15 dywizję pancerną. Obie te dywi­zje (15 sierpnia 1941 r. 5 dywizję lekką przekształcono w 21 dywizję pancerną) utworzyły trzon pancerny Afrika Korps. Do niego jeszcze w 1941 r. doszła dywizja do zadań specjalnych „Afrika", utworzona z Niemców służących w Legii Cu­dzoziemskiej. Stan liczebny Afrika Korps wzrósł w 1941 r. z 19 rys. żołnierzy w kwietniu do 48,5 tys. w październiku. W 1942 r. siły niemieckie w Afryce Północnej zostały zwiększone o 164 dywizję piechoty, 15 brygadę spadochronową „Ramcke" oraz dal­sze oddziały armijne. Stan liczebny wzrósł do ok. 90 tys. żołnierzy. Afrika Korps razem z oddziałami włoskimi (przede wszystkim Ma­newrowym Korpusem Armijnym -Corpo di Manovra, CAM) tworzył Armię Pancerną Włosko-Niemiecką (Armata Corazzata Italo-Tedesca -ACIT). Po konferencji włosko-nie-mieckiej w Cyrenie 8 sierpnia 1941 r.

Afrika Korps wraz z wło­skim XXI korpusem został włączo­ny do utworzonej 15 sierpnia grupy pancernej „Afryka" (Panzergruppe Afrika), której dowódcą został gen. Rommel (na czele Afrika Korps sta­nął gen. Ludwig Cruewell). Od 24 marca 1941 r. jednostki Afri­ka Korps podjęły akcję zaczepną, zaskakując Brytyjczyków, którzy wierzyli błędnym informacjom wywiadu wskazującym, że włos­kie naczelne dowództwo wydało instrukcje obronne. Do połowy kwietnia odbiły Cyrenajkę, ale nie zdążyły zdobyć *Tobruku. Szybkie ataki, w których Rommel potrafił świetnie wykorzystać możliwości artylerii i broni pancernej, określiły charakter działań w Afryce Północ­nej. Siłą Rommla stała się doskona­ła taktyka, wyniesiona z doświad­czeń wojennych w Polsce i na zachodzie Europy; okazał się mi­strzem w operowaniu oddziałami pancernymi, artylerią przeciwpan­cerną i lotnictwem. Jednakże siły jego wojsk były ograniczone; Hitler, zajęty inwazją na Związek Radziec­ki, nie miał możliwości rozbudowy Afrika Korps. Sytuacja oddziałów brytyjskich była lepsza, gdyż pre­mier Winston Churchill przywiązy­wał dużą wagę do wzmocnienia wojsk walczących na Pustyni.

Do nich docierało zaopatrzenie drogą morską wokół Przylądka Dobrej Nadziei i przez Morze Czerwone. Gen. Rommel mógł liczyć na dosta­wy z Włoch przez Morze Śródziem­ne, ale tam angielskie okręty operu­jące z baz na Malcie dziesiątkowałykonwoje. 23 października 1942 r. Brytyjczycy, dysponując zdecydo­waną przewagą, rozpoczęli ofensy­wę pod el *Alamejn i zadali woj­skom „osi" znaczne straty; włoski Manewrowy Korpus Armijny (CAM) przestał istnieć, ale Afrika Korps, choć znacznie uszczuplony, zachował zdolność bojową i 5 listo­pada wycofał się do Tunezji. Stano­wił tam główną siłę manewrową wojsk „osi". W maju 1943 r. po an-glo-amerykańskiej inwazji na Afrykę Północną (*„Torch") wszystkie oddziały państw „osi" w Afryce skapitulowały.

Podobne prace

Do góry