Ocena brak

Adrien Boieldieu

Autor /Burchard Dodano /10.04.2013

Przez długie lata Pary był centrum muzyki, a własciwie jej najpełniejszego w tym czasiegatunku — opery. Rozwój symfoniki przebiegał powoli i opierał sie na wielkichindywidualnosciach, które przez długie lata musiały przebijac sie, zdobywac sobie nalenemiejsce, podczas gdy opera była sprawdzianem niejako natychmiastowym.

Źle przyjeta —była niczym, dobrze przyjeta — mogła stac sie sukcesem kompozytora, zachecic go dodalszych twórczych zrywów, sprawic, e dany kompozytor na całe lata zapominał, i monakomponowac równie cokolwiek nie dla sceny. Beethoven ze swoja jedna jedyna opera i Wagner ze swoja obsesja zostania twórca i odnowicielem wyłacznie opery beda tu przykładem ewolucji, jaka dokonała sie w umysłach kompozytorów w ciagu czterdziestu zaledwie lat. W Paryżu, niemal nazajutrz po smierci Beethovena, pojawiła sie idea „wielkiej opery", operyprzede wszystkim kasowej, obliczonej nie tylko na gusty szerokiej publicznosci, ale i na jejemocje.

Jednym z najwybitniejszych przedstawicieli francuskiej liryczno-romantycznej opera comique był Francois Adrien Boieldieu (1775—1834). Młodosc spedził w Rouen, tu te dałsie poznac jako autor pierwszych prób scenicznych. W dziedzinie kompozycji był własciwie autodydaktą.

W r. 1795 pojawił sie w Paryu, gdzie przez 8 lat działał jako nauczycielfortepianu w konserwatorium. Przez pewien czas przebywał w Petersburgu jako nadwornykompozytor, pózniej powrócił do Parya. Z jego oper na szczególna uwage zasługuja Kalif z Bagdadu (1800) oraz Biała dama (1825); pisał te piesni i muzyke kameralną.

Podobne prace

Do góry