Ocena brak

Adam Mickiewicz - krótka biografia

Autor /bambo Dodano /17.02.2011

Adam Mickiewicz żył w latach 1798—1855. Studiował na Wydziale Literatury Uniwersytetu Wileńskiego. Ze studiów wyniósł dobre przygotowanie humanistyczne w zakresie filozofii klasycznej, historii, teorii poezji, uzupełnione samokształceniem w Towarzystwie Filomatów, później Filaretów. Przeżył głęboką, nieszczęśliwą miłość do Maryli Weresz-czakówny, która w 1821 r. wyszła za mąż, za hrabiego Puttkamera. Jego dramat osobisty znalazł wyraz w wielu lirykach miłosnych oraz w II i IV cz. Dziadów. Represjonowany za udział w stowarzyszeniach uznanych za nielegalne i wrogie zaborcy, znalazł się w głębi Rosji. W czasie krótkiego pobytu w Moskwie i Petersburgu zaprzyjaźnił się z Rosjanami—dekabrystami. Skierowany do Odessy, zwiedził Krym, a swe wrażenia opisał w Sonetach krymskich. W 1828 r. wydał Konrada Wallenroda. Gdy udało mu się wyjechać z Rosji, zaczął podróżować po Europie, gdzie spotykał się z wybitnymi romantykami, m. in. Goethem, Schillerem i A. W. Schleglem. W Szwajcarii odbył wycieczkę w Alpy z Zygmuntem Krasińskim. Wybuch powstania listopadowego zastał poetę w Rzymie. Do Wielkopolski dotarł zbyt późno, by zdążyć przedrzeć się do powstania przed jego klęską. Od 1832 r. przebywał w Paryżu, gdzie powstała większość jego utworów: Dziadów część III, Księgi narodu polskiego i' pielgrzymstwa polskiego. Pan Tadeusz. W 1834 r. ożenił się z Celiną Szymanowską, z którą miał sześcioro dzieci. Był wykładowcą w Akademii Literatury w Lozannie, później w College de France w Paryżu. W 1841 r. związał się z Andrzejem Towiańskim i stał się głosicielem „Sprawy Bożej". Po zerwaniu z towiańszczyzną zorganizował Legion Polski, z którym wyruszył do Mediolanu, głosząc sformułowane w Składzie zasad postępowe, demokratyczne idee (nadanie chłopom ziemi w wolnym kraju, powszechność praw obywatelskich, równouprawnienie kobiet i Żydów). Mickiewicz zmarł w Stambule, gdzie usiłował wesprzeć akcję formowania się legionów polskich do walki z Rosją. Zwłoki, przewiezione do Francji, zostały pochowane na cmentarzu w Montmo-rency. W 1890 r. zabrano je do Polski i złożono w katedrze wawelskiej.

Podobne prace

Do góry