Ocena brak

ABU'L FARADŻ

Autor /Matron Dodano /16.05.2012

Grzegorz Jan ibn al-Ibri (łac. Bar He-braeus), ur. 1226 w Melitenie (dzisiejsze Malatya we wsch. Turcji), zm. 30 VII 1286 w Maragha (pn.-zach. Iran), bp jakobicki, teolog, filozof, historyk, lekarz i pisarz syryjski. Syn lekarza Aarona, nawróconego żyda;

w Antiochii, dokąd uszedł 1243 przed najazdem mongolskim, i w Trypolisie zdobył wykształcenie retor., filoz., teol. i med.; mając 19 lat rozpoczął życie pustelnicze; 1246 konsekrowany na bpa przez patriarchę monofizyckiego Ignacego II, zamienił wtedy imię chrzestne Jan na Grzegorz; był bpem Gubby, Lakobin 1247 oraz — z nominacji patriarchy Dionizego — w Aleppo 1252 (na objęcie stolicy musiał czekać do 1258);

1264 patriarcha Ignacy III wyniósł A. do godności mafriana (dostojnik z władzą kośc. i cywilną), dając mu władzę nad jakobitami w królestwie pers. ; siedzibą A. był klasztor Mar Mattai k. Mosulu. Pisał dzieła filoz., teol., hist., lingwistyczne, ästron., med., a nawet utwory lit.;

w Menoret ąudse (Świecznik świątyń) przedstawia 12 zasad, na których opiera się Kościół; w Awsar raze (Skarbiec tajemnic) daje komentarz do wszystkich ksiąg Pisma świętego, opierając się na dziełach ojców Kościoła i pisarzy kośc, monofizytów i nestorianów; w Ktaba dehudioe (Księga wskazań) podaje przepisy prawne kośc. i cywilne;

pouczenia dla zakonników zawarł w Ktaba ďiuna (Księga gołębia); historię powszechną świata, od stworzenia do 1285, opisał w formie kroniki (syr. i kośc), omawiając w niej m.in. sprawy polit., rel. i kośc. Bliskiego Wsch.; największą erudycję wykazał w encyklopedycznym Hewat hekmeto (Śmietanka mądrości), które odzwierciedla ówczesne poglądy teol. i filozoficzne.

 

Baumstark SL 312-320; F. Ñau, DThC II 401-406; J. Heller, EJud III 1074-1075; E. Herman, DHGE VI 792-794; Jugie V 474-478.

Podobne prace

Do góry