Ocena brak

ABSURD

Autor /kosa Dodano /10.12.2012

ABSURD (łac. absurdus = fałszywy, sprzeczny; od absurdus = dźwięk, ,ton, który brzmi niezgodnie) [1] W znaczeniu ogólnym: to, co jest sprze­czne z rozumem. Wyrażenie jawnie fałszywe, tj. sprzeczne z wyrażeniem uważanym za oczywiście prawdziwe. [2] W logice i językoznawstwie: wew­nętrznie sprzeczna nazwa (np. „bez­dzietna matka") lub wewnętrznie sprzeczne zdanie (np. „Ta bezdzietna matka ma dwoje dzieci") zawierające daną nazwę, jak też wyrażenie dające się na takie przekształcić przy pomo­cy reguł wnioskowania. Zgodnie z prawem sprzeczności klasycznego ra­chunku logicznego, zdanie wewnęt­rznie sprzeczne jest fałszywe. Z tego względu zdaniom absurdalnym, jako analitycznie fałszywym, i nazwom absurdalnym, jako pustym, przysłu­guje sensowność (w odróżnieniu od -> nonsensu), czyli dorzeczność. Z tradycji scholastycznej wywodzi się aksjomat: Ab absurdo sequitur quod-libet („Z absurdu można wywniosko­wać cokolwiek bądź"). Zestawienia słowne o charakterze a. mają często charakter zamierzony. Są nimi np. niektóre przenośnie (metafory) i tzw. adynata (impossibilia). [3] Jedna z podstawowych kategorii -> egzystencjalizmu, zwłaszcza u Sartre'a i Camjsa, służąca do opisu ludzkiego doświadczenia jako wyniku konsta­tacji przypadkowości życia, jego „nieautentyczności", braku harmonii, samotności itp. Poczucie a. (le sentiment de l'absurde) ujawnia, iż egzys­tencja ludzka jest egzystencją czło­wieka absurdalnego (l'homme absurde).

Podobne prace

Do góry