Ocena brak

ABSOLUTYZM A RELATYWIZM

Autor /Ed123 Dodano /08.07.2011

W teorii prawdy istnieje spór o właściwości prawdy. Według absolutyzmu (teoriopoznawczego) prawda (w sensie klasycznym) jest absolutna, tzn. prawdziwość jest cechą poznania niestopniowalną, niezmienną i niezaleŜną od podmiotu poznającego (uznającego coś za prawdę) i zewnętrznych okoliczności. Prawdziwość jest wyznaczona wyłącznie przez relację zachodzącą między treścią danego poznania (sądu) a jego przedmiotem (stanem rzeczy, do którego się ów sąd odnosi). Negacją absolutyzmu jest relatywizm (teoriopoznawczy). Według niego to samo zdanie moŜe być raz prawdziwe, raz fałszywe. Jeśli głosi się zależność prawdziwości sądu (zdania) od osoby uznającej go, mamy do czynienia z subiektywistyczną postacią relatywizmu. MoŜe być subiektywizm indywidualistyczny i gatunkowy czy rodzajowy (relatywizujący prawdziwość do kategorii podmiotu poznającego).

Bywa relatywizm biologiczny, socjologiczny,  historyczny, lingwistyczny itp. Oto główne powody głoszenia relatywizmu w teorii prawdy: 1° nieodróŜnianie kształtu, zewnętrznej postaci wyrażeń od ich (często współokreślonego przez kontekst) znaczenia (np. gdy się mówi,  że zdanie „deszcz pada" raz jest prawdziwe, raz nie), 2° rozpatrywanie prawdziwości zdań (sądów) sformułowanych niepełnie, niejednoznacznie, nieściśle (np. za pomocą pojęć nieostrych lub niewyraźnych), 3° mieszanie prawdziwości z adekwatnością poznania (ta ostatnia podlega stopniowaniu i zmianom), 4° branie zmiany treści lub przedmiotu poznania za zmianę prawdziwości poznania, 5° operowanie nieklasyczną definicją prawdy.

Podobne prace

Do góry